درباره وبلاگ
دسته : (نوشته ها) توسط امیر اصلی در ۰۳-۰۴-۱۳۹۰


نمیدانی چقدر دلم میخواهد چشمانم را
به هر چه که گذشته است ببندم
و به روبرو نگاه کنم
به فردایی که دوست دارم تو هم در آن باشی
به روزهایی که از حس خواستنت سرشار است
از لحظه هایی که عقربک هایش را
به آستان با تو بودنم پیوند میزنم
و شبهایی که سیاهی اش را با حسی ناشناخته
به روشنی نگاه تو میدوزم
دوست دارم با خودم تمام واژه های سپیدی که
تو را برایم معنا میکند تکرار کنم
و از تمام شاخه های آویخته درخت یاس به یاد عطر نفسهایت
گلی بچینم و آن را در گوشه گوشه اتاق خالی ذهنم بیاویزم
باشد تا تمام دالان های یادم از عطر رویت و
حضور بی بهانه ات مالامال شود

خوب می دانی
خوب میدانی که من با ثانیه ثانیه با تو بودن زندگی میکنم
و لحظات بی تو بودن را با بی رحمی قتل عام میکنم
هر چند که میدانم هر چه هم این لحظات را بکشم
باز باید برای داشتنت با روزگار ستیز کنم
اما …
برای دقایق نداشتنت چاره ای نمیاندیشم
و برای آن وقتهایی که هستی در دلم جشن برپا میکنم
و با نگاه رویاییت جای جای دلم را آذین میبندم
نمیدانم میدانی یا نه
لحظه تولد من به همان ثانیه ای برمیگردد
که تو برای اولین بار به من گفتی
دوستت دارم!

من تا آمدنت چشم به راحت هستم
با دیدن جای خالی نگاهت مستم
زنده ام با یاد آنروز که با هم بودیم
من به آنروز که بیایی چشم امید بستم
یاد آنروز که غم غصه ز من می راندی

بهر یک لبخند من شعر امید می خواندی
قدر آن لحظات را وقت وداع فهمیدم
ولی ای کاش همیشه پیش من می ماندی
روز در یادم وشبها تو به خوابم هستی

آرزو می کنم در بهاران
دست جنگل پر از سایه باشد
روز و شب، خار و گل دست در دست
مار با پونه همسایه باشد

در هوا مهربانی بپیچد
مثل بوی علف بوی هیزم
ناگهان جشن باران بگیرد
خوشه های طلا رنگ گندم
آرزو می کنم ناله غم

در هیاهوی شادی بمیرد
بوته های گل سرخ وحشی
جای دیوارها را بگیرد
آرزو می کنم دستهایت
مثل یک شاخه بخشنده باشد
آرزو می کنم هر کجایی
مثل گل بر لبت خنده باشد


مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرنازمهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرنازمهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرنازمهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز-مهرناز